«Субъективный мир души и темница обусловленного сознания». Шрила Б. Б. Авадхут Махарадж. 12 декабря 2004 года


Russian

Мир полностью субъективен, и то, что мы о нем думаем в нашем состоянии сознания, совершенно отлично при взгляде с духовной точки зрения. Материалисты обычно видят высший мир как что-то ужасное, а этот мир как нечто прекрасное. Но на самом деле нас удовлетворит любой план бытия, в котором мы можем исполнить свои замыслы. В этом и заключен парадокс нашей природы.

В противоположность этому Веды описывают мир высшего сознания, то есть духовный мир, где «каждый шаг — это танец, и каждое слово — песня», и где все, что существует, — живое, и все наделено сознанием. В этом мире, в котором живем мы, нам кажется, что все мертвое. Нам кажется, что нас окружает только мертвая природа, и лишь я — живой. Но до какой степени я сам — живой? Во мне есть какая-то жизнь, но она теплится. Очень часто мы чувствуем себя истощенными и раздавленными. Почему? Потому что душа окутана не просто слоем материи, мы находимся не просто в тюрьме физического тела, в большей степени мы пребываем в темнице нашего сознания. Люди имели разные представления о том, как создать идеальную тюрьму, с которой невозможно сбежать. Но когда мы говорим о высшем сознании, о высшей реальности, то этот мир создан таким образом, что мы не просто пребываем в тюрьме материи, у нас есть отдельная камера и все необходимое.

Наше сознание полностью отождествляет себя со своим телом и с миром в целом. В писаниях сказано: «Ветер, который несет пыль, по сути, чист, то есть в ветре никогда нет изъяна. Просто ветер поднимает клубы пыли, поэтому нам кажется, что ветер очень грязный. На самом деле, ветер никогда не бывает грязным». То же самое можно сказать о душе и сознании. Чистое сознание души поднимает клубы пыли, которое называется материя. Из материи происходит тело, разум и все остальное. Таким образом, физическое тело отождествляет себя с «ветром», но оно является «пылью», и не имеет никакого отношения к «ветру». Ветер поднял пыль, но через некоторое время пыль улеглась, а ветер отправился дальше. Затем ветер поднимает следующий слой пыли, и так бесконечно.

Писания объясняют, что душа в этом мире не задействована. Душа, по сути, в этом мире не имеет никакой деятельности. Обычно наши функции сводятся к еде, сну, обороне и размножению. Но все это не имеет никакого отношения к душе. У души есть только одна функция — желать. Когда какие-либо желания и потребности не могут быть удовлетворены, люди погружаются в нереальную, виртуальную жизнь, чувствуя себя при этом настоящими персонажами. Таким образом можно прожить всю жизнь.

(продолжение следует)

Редакторы: Лила Сундари Деви Даси,
Традиш Дас



Finnish

Srila Bhakti Bimal Avadhut Maharaj

Sielun subjektiivinen maailma ja ehdollistetun tietoisuuden vankila

(12. joulukuuta 2004)


Maailma on täysin subjektiivinen, ja se, mitä ajattelemme siitä tietoisuudessamme, on aivan erilaista, kun sitä tarkastellaan henkisestä näkökulmasta. Yleensä materialistit näkevät korkeamman maailman kauheana ja tämän maailman kauniina. Mutta itse asiassa olemme tyytyväisiä mihin tahansa olemassaolon tasoon, jossa voimme toteuttaa suunnitelmamme. Tämä on luonteemme paradoksi.

Sen sijaan Veda-tekstit kuvaavat korkeamman tietoisuuden maailmaa, toisin sanoen henkistä maailmaa, jossa ”jokainen askel on tanssi, ja jokainen sana on laulu”, ja jossa kaikki olemassa oleva on elävää, kaikella on tietoisuus. Tässä maailmassa, jossa elämme, meistä näyttää siltä, että kaikki on kuollut. Meistä tuntuu, että meitä ympäröi vain kuollut luonto, ja että vain minä olen elossa. Mutta missä määrin olen itse elossa? Minussa on jonkinlaista elämää, mutta se lämpenee. Hyvin usein tunnemme itsemme uupuneiksi ja musertuneiksi. Miksi? Koska sielua ei peitä pelkästään ainekerros, emme ole vain fyysisen kehon vankilassa, suuremmassa määrin olemme tietoisuutemme vankilassa. Ihmisillä oli erilaisia ajatuksia siitä, miten luoda täydellinen vankila, josta on mahdotonta paeta. Mutta kun puhumme korkeammasta tietoisuudesta, korkeammasta todellisuudesta, niin tämä maailma on luotu siten, että emme ole vain aineen, materian vankilassa, vaan meillä on erillinen selli ja kaikki mitä tarvitsemme.

Tietoisuutemme samaistuu täysin kehoomme ja koko maailmaan. Pyhissä kirjoituksissa sanotaan: ”Pölyä kuljettava tuuli on pohjimmiltaan puhdas, toisin sanoen tuulessa ei ole koskaan vikaa. Tuuli vain nostaa pölypilviä, joten näyttää siltä, että tuuli on hyvin likaista. Itse asiassa tuuli ei ole koskaan likainen”. Samaa voidaan sanoa sielusta ja tietoisuudesta. Sielun puhdas tietoisuus nostaa pölypilviä, joita kutsutaan materiaksi. Aineesta tulee keho, äly ja kaikki muu. Näin ollen fyysinen keho samaistuu ”tuuleen”, mutta se on ”pölyä”, eikä sillä ole mitään tekemistä ”tuulen” kanssa. Tuuli nosti pölyn, mutta jonkin ajan kuluttua pöly laskeutui ja tuuli jatkoi matkaansa. Sitten tuuli nostaa seuraavan pölykerroksen ja niin edelleen loputtomasti.

Pyhät kirjoitukset selittävät, että sielu ei ole mukana tässä maailmassa. Sielulla ei todellisuudessa ole mitään toimintaa tässä maailmassa. Tavallisesti toimintomme supistuvat syömiseen, nukkumiseen, puolustautumiseen ja lisääntymiseen. Mutta tällä kaikella ei ole mitään tekemistä sielun kanssa. Sielulla on vain yksi tehtävä — halu, toive. Kun haluja ja tarpeita ei voida tyydyttää, ihmiset uppoutuvat epätodelliseen, virtuaaliseen elämään, samalla kun he tuntevat olevansa todellisia hahmoja. Näin koko elämä voi mennä.

Translated by L. W.




←  Уход Аджитеша Прабху ·• Архив новостей •· «Различие между мирскими и духовными чувствами». Шрила Б. С. Госвами Махарадж. 7 сентября 2008 года. Рига, Латвия. День явления Лалиты Сакхи →

Russian

Мир полностью субъективен, и то, что мы о нем думаем в нашем состоянии сознания, совершенно отлично при взгляде с духовной точки зрения. Материалисты обычно видят высший мир как что-то ужасное, а этот мир как нечто прекрасное. Но на самом деле нас удовлетворит любой план бытия, в котором мы можем исполнить свои замыслы. В этом и заключен парадокс нашей природы.

В противоположность этому Веды описывают мир высшего сознания, то есть духовный мир, где «каждый шаг — это танец, и каждое слово — песня», и где все, что существует, — живое, и все наделено сознанием. В этом мире, в котором живем мы, нам кажется, что все мертвое. Нам кажется, что нас окружает только мертвая природа, и лишь я — живой. Но до какой степени я сам — живой? Во мне есть какая-то жизнь, но она теплится. Очень часто мы чувствуем себя истощенными и раздавленными. Почему? Потому что душа окутана не просто слоем материи, мы находимся не просто в тюрьме физического тела, в большей степени мы пребываем в темнице нашего сознания. Люди имели разные представления о том, как создать идеальную тюрьму, с которой невозможно сбежать. Но когда мы говорим о высшем сознании, о высшей реальности, то этот мир создан таким образом, что мы не просто пребываем в тюрьме материи, у нас есть отдельная камера и все необходимое.

Наше сознание полностью отождествляет себя со своим телом и с миром в целом. В писаниях сказано: «Ветер, который несет пыль, по сути, чист, то есть в ветре никогда нет изъяна. Просто ветер поднимает клубы пыли, поэтому нам кажется, что ветер очень грязный. На самом деле, ветер никогда не бывает грязным». То же самое можно сказать о душе и сознании. Чистое сознание души поднимает клубы пыли, которое называется материя. Из материи происходит тело, разум и все остальное. Таким образом, физическое тело отождествляет себя с «ветром», но оно является «пылью», и не имеет никакого отношения к «ветру». Ветер поднял пыль, но через некоторое время пыль улеглась, а ветер отправился дальше. Затем ветер поднимает следующий слой пыли, и так бесконечно.

Писания объясняют, что душа в этом мире не задействована. Душа, по сути, в этом мире не имеет никакой деятельности. Обычно наши функции сводятся к еде, сну, обороне и размножению. Но все это не имеет никакого отношения к душе. У души есть только одна функция — желать. Когда какие-либо желания и потребности не могут быть удовлетворены, люди погружаются в нереальную, виртуальную жизнь, чувствуя себя при этом настоящими персонажами. Таким образом можно прожить всю жизнь.

(продолжение следует)

Редакторы: Лила Сундари Деви Даси,
Традиш Дас



Finnish

Srila Bhakti Bimal Avadhut Maharaj

Sielun subjektiivinen maailma ja ehdollistetun tietoisuuden vankila

(12. joulukuuta 2004)


Maailma on täysin subjektiivinen, ja se, mitä ajattelemme siitä tietoisuudessamme, on aivan erilaista, kun sitä tarkastellaan henkisestä näkökulmasta. Yleensä materialistit näkevät korkeamman maailman kauheana ja tämän maailman kauniina. Mutta itse asiassa olemme tyytyväisiä mihin tahansa olemassaolon tasoon, jossa voimme toteuttaa suunnitelmamme. Tämä on luonteemme paradoksi.

Sen sijaan Veda-tekstit kuvaavat korkeamman tietoisuuden maailmaa, toisin sanoen henkistä maailmaa, jossa ”jokainen askel on tanssi, ja jokainen sana on laulu”, ja jossa kaikki olemassa oleva on elävää, kaikella on tietoisuus. Tässä maailmassa, jossa elämme, meistä näyttää siltä, että kaikki on kuollut. Meistä tuntuu, että meitä ympäröi vain kuollut luonto, ja että vain minä olen elossa. Mutta missä määrin olen itse elossa? Minussa on jonkinlaista elämää, mutta se lämpenee. Hyvin usein tunnemme itsemme uupuneiksi ja musertuneiksi. Miksi? Koska sielua ei peitä pelkästään ainekerros, emme ole vain fyysisen kehon vankilassa, suuremmassa määrin olemme tietoisuutemme vankilassa. Ihmisillä oli erilaisia ajatuksia siitä, miten luoda täydellinen vankila, josta on mahdotonta paeta. Mutta kun puhumme korkeammasta tietoisuudesta, korkeammasta todellisuudesta, niin tämä maailma on luotu siten, että emme ole vain aineen, materian vankilassa, vaan meillä on erillinen selli ja kaikki mitä tarvitsemme.

Tietoisuutemme samaistuu täysin kehoomme ja koko maailmaan. Pyhissä kirjoituksissa sanotaan: ”Pölyä kuljettava tuuli on pohjimmiltaan puhdas, toisin sanoen tuulessa ei ole koskaan vikaa. Tuuli vain nostaa pölypilviä, joten näyttää siltä, että tuuli on hyvin likaista. Itse asiassa tuuli ei ole koskaan likainen”. Samaa voidaan sanoa sielusta ja tietoisuudesta. Sielun puhdas tietoisuus nostaa pölypilviä, joita kutsutaan materiaksi. Aineesta tulee keho, äly ja kaikki muu. Näin ollen fyysinen keho samaistuu ”tuuleen”, mutta se on ”pölyä”, eikä sillä ole mitään tekemistä ”tuulen” kanssa. Tuuli nosti pölyn, mutta jonkin ajan kuluttua pöly laskeutui ja tuuli jatkoi matkaansa. Sitten tuuli nostaa seuraavan pölykerroksen ja niin edelleen loputtomasti.

Pyhät kirjoitukset selittävät, että sielu ei ole mukana tässä maailmassa. Sielulla ei todellisuudessa ole mitään toimintaa tässä maailmassa. Tavallisesti toimintomme supistuvat syömiseen, nukkumiseen, puolustautumiseen ja lisääntymiseen. Mutta tällä kaikella ei ole mitään tekemistä sielun kanssa. Sielulla on vain yksi tehtävä — halu, toive. Kun haluja ja tarpeita ei voida tyydyttää, ihmiset uppoutuvat epätodelliseen, virtuaaliseen elämään, samalla kun he tuntevat olevansa todellisia hahmoja. Näin koko elämä voi mennä.

Translated by L. W.


Главная | Миссия | Учение | Библиотека | Контактная информация
Пожертвования